Monique Winkens


Sinds 2002 ben ik lid van Fotokring Geleen. Ik wilde al veel eerder bij een fotoclub gaan, maar het is er gewoon nooit van gekomen.

Toen ik achttien was, heb ik van het geld dat ik met vakantiewerk verdiend had een spiegelreflexcamera gekocht. Al gauw ruilde ik mijn standaardlens in voor een goede macrolens en met die lens heb ik vervolgens bijna dertig jaar alles gefotografeerd. De ervaring die ik met die macrolens heb opgedaan kun je trouwens zien aan mijn foto’s: ik houd ervan om dicht op een onderwerp te kruipen en details te verbijzonderen. In 2003 ben ik overgestapt op digitale spiegelreflexfotografie.

Waar ik een hekel aan heb, dat zijn ‘plaatjes’: fotografie die uitsluitend registreert. Het gaat om wat je dóet met een onderwerp, hóe je iets laat zien. Een verstild moment, een uitsnede met een mooie vlakverdeling of een detail als zelfstandig geheel. Ik vind al gauw, dat er bij de natuur of bij scheppende of toegepaste kunsten wordt gejat; dan pronk je met andermans veren.

Wanneer ik met mijn camera op pad ben en ergens een mooie, krachtige compositie in ontdek, dan stijgt mijn adrenaline en vergeet ik de tijd. Meestal fotografeer ik onderdelen van een groter geheel. Het onderwerp maakt niet zoveel uit: natuur, mensen, voorwerpen of architectuur.

Het liefst speel ik met beeldelementen: licht en donker, scherp en vaag, schaduw, reflectie, ritme, vlak en lijn, vorm en restvorm, kleuren die van de achtergrond knallen of juist monochrome beelden. En ik heb een uitgesproken voorkeur voor het vierkant als formaat.

Portretfoto’s maak ik liefst van heel gewone mensen. Die zet ik dan zo puur mogelijk neer. Om dat soort foto’s te kunnen maken, moet je vertrouwen krijgen van de persoon die je fotografeert en dat is altijd weer een interessant proces. Ook vervreemding spreekt me aan, heel subtiel, maar dat moet een model natuurlijk ook willen.

De mogelijkheden van digitale fotografie vind ik geweldig. En dan nog de beeldbewerking op de pc: echt fantastisch speelgoed! In principe gebeurde vroeger in de doka natuurlijk niets anders, alleen is de gereedschapskist nu wat groter en voor veel meer mensen toegankelijk.