|
Sinds
2002 ben ik lid van Fotokring Geleen. Ik wilde al veel eerder bij een
fotoclub gaan, maar het is er gewoon nooit van gekomen.
Toen ik achttien was, heb ik van het geld dat ik met vakantiewerk
verdiend had een spiegelreflexcamera gekocht. Al gauw ruilde ik mijn
standaardlens in voor een goede macrolens en met die lens heb ik
vervolgens bijna dertig jaar alles gefotografeerd. De ervaring die ik
met die macrolens heb opgedaan kun je trouwens zien aan mijn
foto’s: ik houd ervan om dicht op een onderwerp te kruipen en
details te verbijzonderen. In 2003 ben ik overgestapt op digitale
spiegelreflexfotografie.
Waar ik een hekel aan heb, dat zijn ‘plaatjes’:
fotografie
die uitsluitend registreert. Het gaat om wat je dóet met een
onderwerp, hóe je iets laat zien. Een verstild moment, een
uitsnede met een mooie vlakverdeling of een detail als zelfstandig
geheel. Ik vind al gauw, dat er bij de natuur of bij scheppende of
toegepaste kunsten wordt gejat; dan pronk je met andermans veren.
Wanneer ik met mijn camera op pad ben en ergens een mooie, krachtige
compositie in ontdek, dan stijgt mijn adrenaline en vergeet ik de tijd.
Meestal fotografeer ik onderdelen van een groter geheel. Het onderwerp
maakt niet zoveel uit: natuur, mensen, voorwerpen of architectuur.
Het liefst speel ik met beeldelementen: licht en donker, scherp en
vaag, schaduw, reflectie, ritme, vlak en lijn, vorm en restvorm,
kleuren die van de achtergrond knallen of juist monochrome beelden. En
ik heb een uitgesproken voorkeur voor het vierkant als formaat.
Portretfoto’s maak ik liefst van heel gewone mensen. Die zet
ik
dan zo puur mogelijk neer. Om dat soort foto’s te kunnen
maken,
moet je vertrouwen krijgen van de persoon die je fotografeert en dat is
altijd weer een interessant proces. Ook vervreemding spreekt me aan,
heel subtiel, maar dat moet een model natuurlijk ook willen.
De mogelijkheden van digitale fotografie vind ik geweldig. En dan nog
de beeldbewerking op de pc: echt fantastisch speelgoed! In principe
gebeurde vroeger in de doka natuurlijk niets anders, alleen is de
gereedschapskist nu wat groter en voor veel meer mensen
toegankelijk. |
